i’m sorry. jakoś słów nie potrafię skleić i nie czuję się sobą.

Do słuchania nowa płyta Kings of Leon, w sumie nie taka nowa, bo 2007 – Because of the times.

Do oglądania również nie nowe Black Snake Moan. Ostatnio wróciliśmy do tego filmu i jakaś zajawka mnie opanowała.

Inspirowane. Chrome (recoil)

A co z życia? Wiele, przyznam. Smutny jest jednak fakt, że tracę powoli chęci do pisania. Bo who cares?
Wróciła zajawka, porobiliśmy z m. trochę fot. Fociłam też z olzem, czego efektem był niesamowity ubaw, mamy polaroidy i jest fun (pokażę, jak dostanę od łaskawej o.). Nie uczę się, co jest bardzo przygnębiające. Tracimy z olzem powoli motywację do zdania matury z historii sztuki. A potęguje to moja aktualna sytuacja… otóż… znalazłam mieszkanie! :) jest boskie, jest wymarzone, choć ciasne, to jednak cała reszta przeważa ponad metrażem. Strzeżone wielkie nowe osiedle, nowiusieńkie, boskie meble z klasą, które pasują do moich, boska łazienka, boska kuchnia, pokój do umeblowania przez nas, wokół laski, ah! przeprowadzam się w maju :) Nie obyło się oczywiście bez przeszkód, straty pieniędzy… ale nie chcę o tym wspominać. Może opiszę ten szit w moim blogu ‘służbowym’. Podjęłam również decyzję o szkole. Strategia reklamy w warszawskiej szkole reklamy. 3 lata, dzienne. Rodzice chcą opłacić – nie będę się sprzeczać. Spróbuję również wygrać stypendium do filmówki. I wtedy się zastanowię co z tym fantem zrobić. A w miłości… wielkie znaki zapytania – jak sobie poradzimy? czy wytrzymamy razem w 30 m2? czy warto brać ślub? czy chcę mieć dzieci? nie wiem. i go with the flow.

And the pain’s starting to slip away, hey hey…

I stara sesja z gosią.


Trochę się nudziłam…

A mój mood? Mam huśtawki, jestem pełna niepewności. Chce już mieć pieprzone mieszkanie w wawie i spokój. I chce już robić zakupy do niego. Bo wiem, że w dzień po przeprowadzce obudzę się i będę chciała wyczyścić uszy, a nie będę mieć patyczków. I wtedy wskoczę w luźne ciuchy, nie zrobię makijażu, wezmę dużą torbę i zrobię z wyszczerzonymi zębami i ogromnym szczęściem pod skórą wielkie zakupy. Chce też być zdrowa i nie mieć guzów, raka, krzywego kręgosłupa, skurczy, ślepych oczu i w ogóle. I chcę dziś zasnąć.

It’s a blue, bright blue Saturday, hey hey
And the pain’s starting to slip away, hey hey

How did I get to accident and emergency?
All I wanted was you to take me out high
And I was feeling lonely, feeling blue
Feeling like I needed you
Like I hoped you’d call and hoped you’d see me

Co w przyszłości ma znaczenie? Mam tu na myśli kwestię pracy. Wiedza, umiejętności, papier, znajomości? Może po części znam odpowiedź. Ale powiedzcie, co tak na prawdę się liczy. Jak dobrze znacie rzeczywistość, by wnioskować? Jestem przybijana do ściany z każdej prawie strony. Rodzice, rodzeństwo, zaufani nauczyciele próbują zmusić mnie do zdobycia wyższego wykształcenia. Oczywiście akceptują fakt, że chcę być fotografem, zdobyć w tej dziedzinie potrzebną wiedzę i umiejętności w prywatnych szkołach. Ale mimo wszystko każdy po kolei bombarduje mnie słowami: musisz mieć coś obok, coś w zamian, coś na czarną godzinę, jeśli ci nie wyjdzie; kobiety mają trudniejsze życie w biznesie, potrzebują wykształcenia dla uzyskania szacunku, a bez szacunku nie masz nic; nigdy nie wiesz, kiedy może ci się to przydać, a przyda się na pewno, itp. Podsuwają mi na talerzu śmierdzącą anglistykę, marketing i zarządzanie. A ja nie potrafię spojrzeć na to inaczej – na takie studia idą ludzie (jeśli nie robią tego z powołania i pasji) bez perspektyw, bez marzeń, którzy nie mają nic innego do roboty, idą za głosem rodziców, czy rówieśników. Jaki sens tracić na to czas i pieniądze, gdybym mogła go poświęcić na rozwój naszej firmy i dalsze kształcenie w kierunku fotografii i reklamy? Po co mi pieprzony świstek? A przyznaję, że widzę wiele takich osób, chociażby na goldenlinie i za każdym razem myślę ‘gees, na tym świecie wykreowany jest chory szablon. czemu tak mało z nas ma odwagę, by go złamać? po co wciskamy się w szarą rzeczywistość, która nie da nam radości?’.

Zaczynam pękać. Może rzeczywiście przydałaby mi się wiedza w zakresie zarządzania, by nasza firma jeszcze owocniej prosperowała? Zmierzam ku temu również przez fakt, że powoli ginie we mnie idea nauki w filmówce warszawskiej. Ignoranci nie chcą zrobić dla mnie dziennych, przez co zapisując się na zaoczne będę zmuszona opuszczać zajęcia przez wesela. Ta szkoła to moje marzenie, polskie marzenie. Nie będę już wspominać o london college of fashion. Mam nadzieję, że chociaż olzowi się uda. Wyjechałabym z Tobą, wiesz o tym. Gdyby tylko nie to, co już tu zaczęłam tworzyć. Ale nie mogę się poddać. Mam plan. Pokażę, że jestem wyjątkowa, że mi niesamowicie zależy i oproszę o pewną ulgę i przymknięcie oka na moje nieobecności. Będę aktywnie brać udział w zajęciach i systematycznie nadrabiać te opuszczone. Dam z siebie wszystko, żeby to załatwić. A jeśli mi się nie uda, nie będę tego traktować jako porażki. To będzie tylko ich błąd, a mój dowód zaangażowania.

I właśnie mnie olśniło… 0_O gdybym… Skończyła ten pieprzony marketing, zakończyła po kilku latach działalność weselną, złożyła papiery na LCOF, wyjechała do Anglii i spełniła jeszcze piękniejsze marzenia?

What do you think? Am I able to manage?

nie mogę zebrać myśli. ból odczuwam. i zadowolenie. w głowie rodzi mi sie oksymoron-owe gówno.

wtedy słucham:

i gdy zdaję sobie sprawę z tego, że nie ma szans, żebym siebie kiedykolwiek zrozumiała, wracam do życia z:

A o co chodzi… napiszę, jak zbiorę myśli. Tymczasem dobranoc.

Szczególnie polecam rozluźniający i pozytywnie nastrajający soundtrack z ps. i love you i once.

Poza tym omawiałam sobie renesans. Podświadomie doszukuję się erotyzmu w dziełach, gdzie są tities i pupcia. Jak np. u Tycjana. A (niżej) Bronzino niesamowicie mnie kręci. Huh? :->

A to wszystko podobno zakorzenione głęboko w genach i dzieciństwie… :>

Bardzo pragnę papierosa.

Dzieło olza poniżej.

Czego tu się wstydzić? :P

Nie będę ukrywać, że był to mój pierwszy lot :P

Jak małe dziecko siedziałam wlepiona w szybę. Wooooow 0_O

Mieszkaliśmy near Notre Dame, więc to był nasz pierwszy cel.

System łuków przyporowych :P

Naszym kolejnym celem był Louvre i Centre Pompidou. Jednak zanim gdziekolwiek dotarliśmy zdążyliśmy pójść w każdą inną drogę, przekonani, że to ta dobra. No cóż, nie każdy rodzi się w Paryżu i nie ma pojęcia o tym, że nad Sekwaną leży wyspa, na której jest Notre Dame. I to dlatego ta rzeka na mapie nie była po mojej prawej! Geees… XD


Luwr został odnaleziony pierwszy. <3 :B

Po całym dniu wrażeń krążyliśmy krętymi, wąskimi uliczkami, które przypominały mi Amsterdam.
Szukaliśmy miejsca z good food. Wszędzie kebaby, naleśniki, wytworne restauracyjki, kluby. Natknęliśmy się na jakąś grecką restauracje. Jezusie, Ci ludzie to geniusze. Podbili nasze serca i tak na prawdę będąc we Francji z francuskiego żarcia zjedliśmy tylko croissant’y, crepe’y z nutellą i bagguette’ki. Reszta to grecka sałatka (jezusie, te pomidory! <3), grecka ryba, greckie wino XD

A tu choć było pięknie, to żarcie mnie załamało. Zapłaciliśmy ponad 50 euro za lodowate, surowe warzywa (nawet ziemniaki!). Gees, nigdy nie jadłam takiego gówna za taką cenę. Ale przynajmniej zdjęcie ładne ;)


Czas na Chateau de Versailles. Próbowałam sie dopatrywać szczegółów z Marii Antoniny Coppoli, ale tam dosłownie wszystko wyglądało tak samo XD

A wracając do żarcia – nadal nie rozgryźliśmy tych rozbitych talerzy przed drzwiami restauracji XD Wielkie było nasze rozczarowanie, gdy wychodząc nikt nam nie podał talerza. A już tym bardziej nie rozgryźliśmy kim jest ten trup na zdjęciu 0_O

Petit Trianon <3

A pomimo zmęczenia odwiedziliśmy jeszcze Louvre wieczorem. Boskości <3





Ostatnie dni spędziliśmy jeżdżąc busem turystycznym po całym mieście. Zajrzałam do Dior’a i Chanel, ale nic mi sie nie wpadło w oko ;P les Champs-Elysees, L’Arc de Triomphe, la Tour Effel, la place de la Concorde, Centre Pompidou… trochę się uczyło francuskiego ;P

Wnioski: kocham czajkę <3 kocham sałatkę grecką <3 kocham paris <3
żałuję, że zrobiłam tak mało zdjęć i że straciliśmy tak dużo czasu na gubienie się w metrze i na powierzchni ziemi też. O! Ale wrócę tam z pewnością kiedyś.